Wynosi 2-5 miesięcy. Działkowcy nie dysponujący odpowiednimi przechowalniami powinni przechowywać owoce zimowe najlepiej w altanie działkowej, a przy silniejszym mrozie zapewniać im wystarczające przykrycie. Temperatura w stosie owoców nie powinna opadać poniżej 1 °C. Można je także przechowywać przez całą jesień na otwartej, całkowicie ocienionej werandzie. Skrzynki z owocami okrywamy papierem pakowym, starymi szmatami i folią, aby je ochronić przed wiatrem i mrozem. Opieńka miodowa: zagrożenie dla naszych drzew. Opieńka miodowa należy do najbardziej niebezpiecznych grzybów drzew, ponieważ atakuje z ziemi, szczególnie w ogrodach położonych w pobliżu lasu. Po trwającym całe lata pod korą rozwoju brunatnoczarnej grzybni (mycelium), która przypomina mocne nitki, nagle jesienią u podstawy pnia wyrastają żółto- albo czerwonobrązo-we owocniki, wyglądające tak, jak grzyby kapeluszowe. Po obgotowaniu opieńka miodowa jest jadalna, szczególnie ta czerwonobrązowa (rosnąca na drzewach iglastych).
Archive for the ‘Jesienne Zbiory’
I mocniejsze konary nie przeszczepiane stopniowo z roku na rok redukujemy. Po 3-4 latach możemy usunąć resztę. Również w połowie września powinniśmy znowu zająć napędami szlachetnymi. Do budowy nowej korony najlepiej pozostawić tylko jeden pęd szlachetny jako przedłużenie, a pozostałe, wyrastające z tego samego miejsca szczepienia usunąć, ponieważ rosną zbyt stromo i są zbyt silne. W przypadku grusz powinniśmy nieco skrócić pęd przedłużający w przypadku jabłoni jest to zbędne. Mimo to można się spodziewać, że wszystkie oczka wypuszczą pędy, u góry silnie, u dołu słabiej. Pionowe pędy konkurencyjne (po 2-3) musimy usunąć, natomiast średnio silne i słabsze pozostawiamy nie skrócone jako boczne dla zahamowania nadmiernego wzrostu. Zbyt pionowo rosnące pędy boczne już na początku sierpnia odginamy tak, aby rosły poziomo. W następnym roku pędy na przedłużeniach gałęzi traktujemy w taki sam sposób. W przypadku drzew bardzo silnie rosnących zbyt strome przedłużenia przewodników należy odciąć.
Wierzchołka konaru powinny być krótsze niż bliżej podstawy. Aby uniknąć silnych rozgałęzień jako przedłużenie przewodnika zostawiamy zawsze tylko jeden pęd. Stare drzewa o zdrowych gałęziach i pniu można poddać średnio silnemu cięciu odmładzającemu. W pierwszym roku możemy usunąć przewodnik pozostawiając 1,5-2 m, a górne konary umiarkowanie skrócić, zawsze nad rozgałęzieniem. Trzeba również usunąć słabe pędy od spodu gałęzi. W następnym roku dalej prześwietlamy koronę. Usuwamy pionowo rosnące wilki z gałejzi, prześwietlamy boczne pędy, szczególnie w okolicy wierzchołka, i oszczędzamy w dużej mierze młode pędy, o ile rosną na boki. Rany drzew starannie zabezpieczamy odpowiednim środkiem (zob. listopad). Dalsze postępowanie z przeszczepieniami. W połowie września dalej prześwietlamy dzikie pędy: usuwamy silne wilki, a zostawiamy słabsze, zwrócone na zewnątrz. Niektórych silnych, dzikich pędów możemy użyć wiosną do przeszczepienia, jeśli na starym drzewie chcemy wprowadzić nową odmianę. Wilki.
Jakoby śliwy nie potrzebowały cięcia albo źle je znosiły. Tymczasem jest wręcz przeciwnie. Także u tych drzew występuje przerost wierzchołka, zagęszczanie korony i starzenie się, na co pomóc może tylko. Cięcie w wieku produkcyjnym, od 5 roku uprawy przeprowadzamy od końca sierpnia do połowy wrześma. Jeśli wykonamy je fachowo (bez czopu), to nie musimy się obawiać wycieku gumowego. Drzewa starsze niż 10 lat możemy bez obawy ciąć także w zimie. Pomewaź paki liściowe zachowują zdolność do życia tylko pra rok do dwóch lat, to bez cięcia gałęzie już wkrótce ulegną ogołoceniu od wewnątrz. W wieku maksymalnego plonowania musimy z tego względu stale pobudzać wytwarzanie pędów prześwietlanie i skracanie pędów owoconośnych może być dalej prowadzone z koroną przewodnika bezprzewodnikową albo kombinowaną. Młode pędy boczne możemy skrócić w razie potrzeby, nie powodując przez to opóźnienia wejścia w okres owocowania. Starsze pędy owoconośne trzeba wyciąć nad pędem młodym. Pędy boczne leżące bliżej.
Laskowych. Orzechy laskowe dojrzewają głównie we wrześniu. Ich dojrzałość można poznać po brązowieniu dolnej połówki łupiny i jasnobrązowym zabarwieniu powłoki. Orzechy leszczyny Zellera oddzielają się łatwo od krótkich okryw i można je otrząsnąć. Orzechy leszczyny Lamberta trzeba zrywać i wyjmować z długich powłok. Aby orzechy miały wystarczającą trwałość, układamy je naj-pierw do wysuszenia w przewiewnym miejscu na siatce drucianej o drobnych oczkach, codziennie odwracając. Suszenie trwa 3 do 4 tygodni. Najkorzystniejsze jest przechowywanie w temperaturze 4°C. Cięcie brzoskwiń późnym latem. Po zbiorze można przeprowadzić silne cięcie. Najpierw trzeba wyciąć martwe albo obumierające gałęzie aż do prześwietlenia. Jeśli korona ma zawiele konarów, to trzeba usunąć te o niekorzystnym umiejscowieniu. Gałęzie po zebraniu owoców trzeba skrócić do mocnego młodego pędu w pobliżu oczka. Jeśli jest dość miejsca, to możemy także wykorzystać dwa mocne młode pędy. O ile dotychczas nie zabraliśmy się.
Lub wiadra o sztywnej konstrukcji. Jeśli zrywamy owoce z drabiny, to pojemnik wieszamy na jej szczeblu albo na gałęzi za pomocą mocnego haka w kształcie litery S, dzięki czemu będziemy mieli obie ręce wolne. Jeśli zbieramy z ziemi, stawiamy koszyk na podwyższeniu albo wkładamy owoce od razu do skrzynek. Te owoce, do których nie sięgamy ręką, możemy zerwać przy użyciu zrywacza. Zbiór i przygotowanie orzechów włoskich. Zbiór zaczyna się we wrześniu i trwa w przypadku późnych odmian do października. Oznaką dojrzałości jest pękanie pionowe zielonej powłoki i początek zmiany jej barwy na czarną, W tym momencie orzechy łatwo opadają na ziemię (zbiór spadów). Można to ułatwić przez otrząsanie, zwłaszcza tam, gdzie zbiorom zagrażają wiewiórki i ptaki. Do otrząsania nadają się długie drągi zakończone hakiem. Po zebraniu orzechy włoskie wsypujemy do wanny wypełnionej zimną wodą, oczyszczamy ostrą szczotką Z miotełką ryżową z przywartych resztek powłok. Następnie możemy je na krótko włożyć do solanki.
