Wynosi 2-5 miesięcy. Działkowcy nie dysponujący odpowiednimi przechowalniami powinni przechowywać owoce zimowe najlepiej w altanie działkowej, a przy silniejszym mrozie zapewniać im wystarczające przykrycie. Temperatura w stosie owoców nie powinna opadać poniżej 1 °C. Można je także przechowywać przez całą jesień na otwartej, całkowicie ocienionej werandzie. Skrzynki z owocami okrywamy papierem pakowym, starymi szmatami i folią, aby je ochronić przed wiatrem i mrozem. Opieńka miodowa: zagrożenie dla naszych drzew. Opieńka miodowa należy do najbardziej niebezpiecznych grzybów drzew, ponieważ atakuje z ziemi, szczególnie w ogrodach położonych w pobliżu lasu. Po trwającym całe lata pod korą rozwoju brunatnoczarnej grzybni (mycelium), która przypomina mocne nitki, nagle jesienią u podstawy pnia wyrastają żółto- albo czerwonobrązo-we owocniki, wyglądające tak, jak grzyby kapeluszowe. Po obgotowaniu opieńka miodowa jest jadalna, szczególnie ta czerwonobrązowa (rosnąca na drzewach iglastych).
Możemy układać owoce w torfie ściółkowym. W cieplejszych pomieszczeniach owoce zbyt szybko oddają wilgoć, wskutek czego kurczą się i nie nabierają pełni smaku. Sprawdzoną metodą przy temperaturze do 8-10°C jest przechowywanie w folii. Pod folią o grubości 0,03-0,05 mm korzystnie jest przechowywać od-miany: Berlepsch, Piękna z Boskoop czerwona, Golden Delicious, Glockenapfel, Jonatan, pod folią o grubości 0,03 mm Piękna z Boskoop i Koksa pomarańczowa; inne odmiany są do tego mniej odpowiednie. Przeznaczone do przechowania w folii jabłka zbieramy tydzień wcześniej i przez osiem dni przechowujemy bez przykrycia w pomieszczeniu, aby przyjęły jego temperaturę i później pod folią wydzielały mniej pary wodnej. Najmniej narażone na wgniecenia są pakowane w płaskie worki o pojemności 2-2,5 kg. Można także owijać półki na owoce folią, zawiązując ją u góry. Stosowanie folii dziurkowanej jest zbędne, ponieważ użycie podanej wyżej grubości folii gwarantuje wystarczającą wymianę gazową. Okres przechowywania.
A 85% z niej wystawało. Wystarcza, jeśli nad ziemią są 2 paki. Rozstaw sadzonek wynosi 20-25 cm. Przy sadzeniu nie wolno uszkodzić kory ani oczka. Najlepiej zrobić szpadlem szparę w ziemi, którą nieco poszerzamy i w niej umieszczamy sadzonki. Ziemię wystarczy potem tylko udeptać. Jeśli wybierzemy stanowisko w półcieniu, to do. Dla przeciwdziałania zbyt niskiej wilgotności powie-trza możemy stosować napowietrzanie przez zabezpieczone przed myszami kanały wentylacyjne, zraszanie podłogi, rozstawianie naczyń napełnionych wodą albo bezpośrednią ochroną owoców. Jabłka możemy zawijać pojedynczo w bibułkę, przykrywać papierem pakowym lub folią czy też obkładać torfem. Ceglana podłoga lepiej nawilża powietrze niż betonowa. Przy zbyt wysokiej wilgotności powietrza musimy się liczyć z częstszym występowaniem brązowienia i plamistości skórki owoców, parcha i gnicia; jeśli zewnętrzne powietrze jest suche, to pewną możliwość regulacji daje przewietrzanie przechowalni. Dla wyrównania poziomu wilgotności.
Już być przygotowany odpowiednio głęboki dół. Spulchniamy jego dno, a ziemię do wypełnienia, składowaną poza dołem, spulchniamy i użyźniamy dodając Plantahum i tomasynę z magnezją. Jako nawóz na zapas dla starszego drzewa możemy zastosować 100 g Orga-min. Jeśli gleba jest bardzo dobra, a chcemy zahamować siłę wzrostu drzewa, wówczas wypełniamy dół ziemią o niskiej wartości wierzchołkami pędów na dół. Rozmnażanie porzeczek ze zdrewniałych sadzonek. Najkorzystniejszym okresem dla pozyskiwania z porzeczek sadzonek zdrewniałych przypada na koniec września i październik. Rozmnażać powinniśmy tylko dobre odmiany. Najlepszym materiałem na sadzonki są tegoroczne długopędy wycięte z dolnej części krzaka. Z każdego natychmiast obrywamy liście, aby zmniejszyć powierzchnię transpiracji. Potem tniemy go na odcinki po 6 oczek, przecinając pęd ostrym nożem tuż pod oczkiem, a w górnej części nieco powyżej. Natychmiast sadzimy go na spulchnionej grządce tak, aby w ziemi znalazło się 15 % długości sadzonki.
Piwnicę na owoce przed umieszczeniem zapasów należy gruntownie oczyścić (zdezynfekować): celowe jest użycie roztworu 50 g (w wilgotnych piwnicach 100 g) środka Dimanin wody, którym szorujemy albo spryskujemy sufit, ściany, podłogę i półki. Dalsze zabiegi są zbędne. Skrzynki albo półki na owoce zanurzamy w roztworze 20 g Dimaninu A na 10 1 wody, co wystarcza na 5-10 skrzynek. — Jeśli w przechowalni występują szkodniki, jak równonogi, krocionogi, rybikit to warto spryskać lub posypać ich kryjówki przy podłodze np. Blattanexem. Do przechowywania nadają się tylko całkowicie zdrowe owoce. Inne trzeba oddzielić możliwie już przy zrywaniu. Owoce nadające się do przechowywania umieszczamy najpierw na 3 dni pod dachem, w miejscu przewiewnym, potem zostaną umieszczone w przechowalni. Odmiany o szorstkiej skórce powinny trafić od. Jeśli bryła korzeniowa jest zbyt ciężka, zdejmujemy górną warstwę ziemi. Transportujemy ją ostrożnie, aby uchronić pozostałą część bryły od uszkodzeń. Na nowym miejscu musi.
Wszelkie połączenie drzewa z głębszymi warstwami gruntu. W tym celu wykopany dookoła rów pogłębiamy ukośnie w dwóch przeciwległych miejscach. Przed mrozem zabezpieczamy sadzonki przykryciem grubą warstwo fata. Sadzimy porzeczki w marcu, jak wyżej opisano. Zimowe jabłka powinny przechowywać się długo. Najlepszym miejscem przechowywania jest chłodna, czysta, sterylna piwnica na owoce. Ich trwałość jest największa przy temperaturze 2-5°C i względnej wilgotności powietrza wynoszącej 85-90%. Do kontroli warunków przechowywania ważny jest termometr i higrometr (wilgotnościomierz). Praktycznym sposobem jest przechowywanie owoców na płaskich, ażurowych półkach albo w płaskich skrzyn-kach, ustawionych jedne na drugich. Przy dużej ilości przechowywanych owoców warto mieć konstrukcję z wysuwanymi pojedynczymi półkami, umożliwiającymi szybką kontrolę zapasów. Owoce powinniśmy układać tylko w jednej lub najwyżej trzech warstwach, jabłka na szypułce, a gruszki na boku albo zwężoną częścią do góry.
Nad bardziej poziomo rosnącym pędem bocznym skierowanym na zewnątrz. Dzięki zachowaniu dużej liczby pędów bocznych, które w razie potrzeby odginamy poziomo, przeszczepiona korona może owocować już po 3-4 latach. Później zbyt gęsto rosnące pędy boczne musimy prześwietlić. Przygotowanie dużych drzew do przesadzenia. Jeśli zachodzi konieczność przeniesienia gdzie indziej zakorzenionego od lat drzewa owocowego, to właściwym momentem dla jabłoni, grusz, śliw i wiśni jest październik. Do połowy września powinniśmy skrócić koronę co najmniej o 3m w celu skompensowania późniejszej utraty korzeni. Przed przesadzaniem lekką glebę trzeba obficiej nawilżyć niż ciężką, aby ziemia miała lepszą przyczepność. Przed przystąpieniem do zabiegu wykopujemy w dostatecznej odległości rów dookoła pnia, aby odsłonić bryłę korzeniową z boków. Przecięte końcowe odcinki korzeni odcinamy na gładko. Rany powinny być skierowane w dół i mieć możliwie małą powierzchnię. Na koniec przecinamy dolne korzenie przerywając.
I mocniejsze konary nie przeszczepiane stopniowo z roku na rok redukujemy. Po 3-4 latach możemy usunąć resztę. Również w połowie września powinniśmy znowu zająć napędami szlachetnymi. Do budowy nowej korony najlepiej pozostawić tylko jeden pęd szlachetny jako przedłużenie, a pozostałe, wyrastające z tego samego miejsca szczepienia usunąć, ponieważ rosną zbyt stromo i są zbyt silne. W przypadku grusz powinniśmy nieco skrócić pęd przedłużający w przypadku jabłoni jest to zbędne. Mimo to można się spodziewać, że wszystkie oczka wypuszczą pędy, u góry silnie, u dołu słabiej. Pionowe pędy konkurencyjne (po 2-3) musimy usunąć, natomiast średnio silne i słabsze pozostawiamy nie skrócone jako boczne dla zahamowania nadmiernego wzrostu. Zbyt pionowo rosnące pędy boczne już na początku sierpnia odginamy tak, aby rosły poziomo. W następnym roku pędy na przedłużeniach gałęzi traktujemy w taki sam sposób. W przypadku drzew bardzo silnie rosnących zbyt strome przedłużenia przewodników należy odciąć.
Wierzchołka konaru powinny być krótsze niż bliżej podstawy. Aby uniknąć silnych rozgałęzień jako przedłużenie przewodnika zostawiamy zawsze tylko jeden pęd. Stare drzewa o zdrowych gałęziach i pniu można poddać średnio silnemu cięciu odmładzającemu. W pierwszym roku możemy usunąć przewodnik pozostawiając 1,5-2 m, a górne konary umiarkowanie skrócić, zawsze nad rozgałęzieniem. Trzeba również usunąć słabe pędy od spodu gałęzi. W następnym roku dalej prześwietlamy koronę. Usuwamy pionowo rosnące wilki z gałejzi, prześwietlamy boczne pędy, szczególnie w okolicy wierzchołka, i oszczędzamy w dużej mierze młode pędy, o ile rosną na boki. Rany drzew starannie zabezpieczamy odpowiednim środkiem (zob. listopad). Dalsze postępowanie z przeszczepieniami. W połowie września dalej prześwietlamy dzikie pędy: usuwamy silne wilki, a zostawiamy słabsze, zwrócone na zewnątrz. Niektórych silnych, dzikich pędów możemy użyć wiosną do przeszczepienia, jeśli na starym drzewie chcemy wprowadzić nową odmianę. Wilki.
Jakoby śliwy nie potrzebowały cięcia albo źle je znosiły. Tymczasem jest wręcz przeciwnie. Także u tych drzew występuje przerost wierzchołka, zagęszczanie korony i starzenie się, na co pomóc może tylko. Cięcie w wieku produkcyjnym, od 5 roku uprawy przeprowadzamy od końca sierpnia do połowy wrześma. Jeśli wykonamy je fachowo (bez czopu), to nie musimy się obawiać wycieku gumowego. Drzewa starsze niż 10 lat możemy bez obawy ciąć także w zimie. Pomewaź paki liściowe zachowują zdolność do życia tylko pra rok do dwóch lat, to bez cięcia gałęzie już wkrótce ulegną ogołoceniu od wewnątrz. W wieku maksymalnego plonowania musimy z tego względu stale pobudzać wytwarzanie pędów prześwietlanie i skracanie pędów owoconośnych może być dalej prowadzone z koroną przewodnika bezprzewodnikową albo kombinowaną. Młode pędy boczne możemy skrócić w razie potrzeby, nie powodując przez to opóźnienia wejścia w okres owocowania. Starsze pędy owoconośne trzeba wyciąć nad pędem młodym. Pędy boczne leżące bliżej.
